از این كه توسط حاج بصیر به عنوان غواص انتخاب شدم، از خوشحالی در پوست نمی‌گنجیدم . همیشه برای خط شكنی لحظه شماری می‌كردم. بعضی‌ها هم به شوخی می‌گفتند پارتی داشتن خوبیش همین است. بعد از آموزش‌های سخت غواصی كه در بهمن شیر دیدیم. به این نتیجه رسیدیم كه یك عملیات آبی خاكی را در پیش داریم. این كه كجاست، نمی‌دانستیم. خدا بیامرزد سردار شهید مهرزادی را یك روز آمده بود نزدیك محل اقامت ما، نشانی كسی یا جایی را خواسته بود. از هر كس سوال می‌كرد. بچه‌ها به او جواب نمی‌دادند. یك كاغذی را تن سنگر وصل كرده بودیم مبنی بر این كه ما «قرص نمی‌دانیم» خوردیم. شهید مهرزادی از این عمل ما تقدیر و تشكر كرد.

منظور این بود كه نكات حفاظتی چه از طرف مسوولین و چه از طرف نیروها رعایت می‌شد. به ما گفتند كه می‌بایست از هشت معبر به دشمن حمله ببریم.

خيلي بهانه گيري مي کرد. دختر کوچکم بود؛ هر چه کردم آرام نمي گرفت.

خودم هم دلشوره داشتم، نگران حسن بودم. دخترم هم دائم گريه مي کرد و مي گفت: برويم حرم. بابا آمده حرم.

چاره اي نداشتم او را برداشتم و به حرم رفتم.

سه روزي مي شد که به خاطر بهانه گيري دخترم وضع ما همين طور بود. بعد از ظهر روز سوم، يکي از اقوام به خانه مان آمد و گفت: «عليمرداني زخمي شده.»

ديگر مطمئن بودم که حسن شهيد شده. بعدها متوجه شدم همزمان با بهانه گيري دخترم پيکر شهيد را به مشهد منتقل کرده اند و ما بي خبر بوديم.

سر وصداي «خدر»(1) مثل مين توي سنگر ترکيد. بيدار که شديم ديدم «علوي»(2) دارد نماز شب مي خواند و خدر مثل مارگزيده ها داد و هوار راه انداخته است. گفت: «هر کي هر چي مي خواهد بيايد از علوي بخواهد که آقا رفتني است!»  

کار هميشگي اش بود. تا مي ديد يکي با خودش خلوت کرده و نماز شب مي خواند چراغ را روشن مي کرد و داد و بي داد راه مي انداخت. خيلي از بچه ها براي خلاصي از دست خدر گوشه و کناري پيدا کرده و شب ها از سنگر مي رفتند بيرون ولي او باز به دنبال آن بود که ببيند کي کجا خلوت مي کند تا برود سراغش.

در پادگان شهيد باکري بوديم و چند روزي مي شد که از گردان حبيب به گردان تخريب منتقل شده بودم. فرمانده گردان «اکبر سبزي» بود و معاونش هم «مسلم علم فتحي» .

از تخريبچي ها و صفا و صميمت شان خيلي شنيده بودم و مي خواستم با آنها باشم. در همان اوايل با «حليمي اصل»(3) انس گرفتم. طلبه بود و خوش صحبت.

چند روز بعد به کنار سد دز رفتيم و شروع کرديم به يادگيري آموزش هاي تخصصي تخريب. بار اولم بود که با مين هاي ضدنفر ، ضد تانک، والمري ، جهنده و تله هاي انفجاري آشنا مي شدم نسبت به يادگيري حريص بودم. همان مين ها خيلي از بچه ها را از ما گرفته بودند و ياد مي گرفتم تا به نوبه خودم نگذارم ديگر کسي باآنها از بين مان برود.

هر روز فشار زيادي را تحمل مي کرديم ولي کسي دم نمي زد. همه آن سختي ها براي نجات همرزمان بود پس جاي اعتراض نمي ماند. شب ها هم مي رفتيم تمرين باز کردن معبر و عبور از ميدان مين.

'شهید جلال رییسی' كه در سال 1364 در منطقه تنگ ابوغریب به درجه رفیع شهادت نایل آمد،
 پس از 26 سال دوباره به آغوش مادر باز گشت.

مادر این شهید كه اكنون 80 سال سن دارد و از دوری فرزند قامت نحیفش خمیده،
چند روزی است كه آغوش گرم مادرانه خود را پذیرای پیكر بی جان فرزندش 'جلال' كرده است.

مادر شهید رییسی پس از 26 سال فراق فرزند، این روزها با دردانه خود به خلوت نشسته
و با صدایی آهسته و شكسته، لالایی بغض آلودی را در وجود دلبندش نجوا می كند.

'هی بخواب جانم، بخواب کودكم' اینها نجواهای مادری است كه سال ها
در حنجره بغض آلودش نهفته بود.

امروز كه مادر، فرزندش را در آغوش گرم خود فشرده، احساس غریبی نداشت.
اما سخت می نالید و اشك می ریخت. آخر بعد از این همه سال فردا بار دیگر پسر نیامده،
مادر را با دنیایی پر از حسرت تنها می گذارد و به آغوش خاك باز می گردد.

آری اینجا بود كه اشك همه درآمد و هق هق بستگان و میهمانان این ضیافت مادر و فرزند،
در ناله های مادری رنجور گم شد.

كمی آن طرفتر یك نفر زانوی غم را بر كشید. آری او نیز یادگاری از دوران خاطرات قمقمه
و كوله پشتی بود كه با خود زیر لب چنین نجوا می كرد:

باز دیشب دل هوای یار كرد/ آرزوی حجله سومار كرد/ خواب دیدم سجده را بر مهردشت/
فتح فاو و ساقی والفجر هشت/ باز محورهای بوكان زنده شد/ برف و سرمای مریوان زنده شد/
از دوكوهه تا بلندای سهیل/ برنمی خیزد مناجات كمیل/ یاد كرخه رفت و رنج ماند/
قلب من در كربلای پنج ماند/ كاش تا اوج سحر پر می زدم/ بار دیگر سر به سنگر می زدم/

این دل نوشته ها لحظه های ماندگاری است كه خبرنگار ایرنا در آخرین روز وداع مادری
با پیكر پاك فرزند شهیدش و از تبار روزهای عشق و ایثار به تصویر كشیده بود.

به گزارش ایرنا، شهید سرباز وظیفه 'جلال رییس' در سال 64 در منطقه تنگ ابوغریب
به درجه رفیع شهادت نایل آمد و پس از 26 سال بار دیگر پیكر مطهر او
به زادگاهش شهرستان جیرفت باز گشت.